laissez écrire laissez déraisonner

Semi-personalized blog of d'ates whose need is just to write something personal while thinking in the way of irrational

text

the insider

Toplum taşıma araçlarını severim. Bu nedenle sık sık kullanırım, ‘indirimli ego’mu gömerken yeşil kutuya gülümserim şoför amcaya. Yaparım yani bunları.

Bugün de yaptım. Tüm sıradanlığımla Uykusuz’umu alıp otobüse bindim. Ancak egonun altın gününe giden teyzeler için otobüs kaldırdığımı bilmiyordum. Boş yerlerden birine oturdum. Uykusuz gözlerle dergimi okudum. Okudum. Okudum. Birden karşımdaki teyzenin hareketiyle irkildim, akabinde kilitlendim.

Teyze, eteğinin altından içliğini düzeltiyordu. Beyaz üzerine pembe çiçekli. Bilekleri lastikli. %100 Pamuklu.

O görüntüyle beynimde, gözümün önünde şak şak şak görüntüler gelmeye başladı ve burnuma babanne evi kokusu çalındı. Ve düşündüm.

2010 modası taytlar gibi içlik olsa ya dedim içimden. Sokakta her kadının eteğinin, pantolonun altından içlik görünse ya.

Teyze düzeltti. Bitti. Ben bittim. Uykusuz bitti. Kahvem bitti. Yol hala bitmedi.

1